با من بگو از عشق اي آخرين معشوق

                                                             كه براي رسوايي دنبال بهونم

با بوسه اي آروم خوابم رو دزدي

                                                          تو شدي تعبير عشق، روياي شبونم

من تو نگاه تو دنيا رو مي بينم

                                                          فرداي شيرينم نازنين من

چشماي تو افسانه نيست

                                                           كه تموم خواب و خيالم بود

تقدير من عشق تو شد

                                                        كه هميشه فكر محالم بود

شبهاي تنهايي همرنگ گيسوته

                                                         آغوشت و وا كن بانوي مهتابي

دلواپسي هامو با خنده اي پركن

                                                         كه تويي پايان اين ترديد و بي تابي

من تو نگاه تو دنيا رو مي بينم

                                                           فرداي شيرينم نازنين من

همسفر تنها نرو بذار تا باهم بريم

                                                     سرنوشتمون يكي هر دومون مسافريم

تازه از راه رسيدم هنوزم خسته راه

                                                         همسفر تنها نرو بذار تا منم بيام

سخته دل كندن از اين شهرو دلبستگياش

                                                    موندم از خونه جدا با همه خستگيام

جون به لبهام رسيده تا به كي دربه دري

                                                     گرد غربت رو تنم كه باايد بازم بريم

بذار تا خستگي از اين تن خسته بره

                                                         فرد دلبستگي از شهر دلبسته بره

اگه بذاري بيام من مي شم سنگ صبور

                                          گوش به قصه هات مي دم شهر غربت راه دور

تو با مني

            هر جا برم

                         مهر تو بند جونم

فكرت نمي ره از سرم               تو پوست و استخونمه

يه دم اگه نبينمت                 يه دنيا دلتنگت مي شم

نگاه دريايي تو                      آبيِ روي آتيشم

واست دلم

           واست تنم

                         واست تمام زندگيم

از تو دوباره من شدم             با تو تموم شد خستگيم

نم نم بارون چشام گواه عشق پاكمه

                   هم نفس قسمت من دوست دارم يه عالمه

قشنگترين خاطرهام با تو و از تو گفتنه

                             آرامش وجود من صداي تو شنفتنه

آمدم تا عاشقانه در كنار تو بمانم

                                                       تا براي تو بميرم

                                                                                  مهربان من

آمدم اي نازنينم تا به جبران گذشته

                                                    سر ز پايت بر نگيرم

                                                                                  همزبان من

آمدم تا آنكه باشي تكيه گاه خستگي هام

                                                                         اي گل نيلوفر من

تا سحر گاهان بپيچد عطر خوب بازوانت

                                                      در حريم بستر من

                                                                            مهربان من

در ، دو چشم من نگاه كن

                                     تو من و از من جدا كن

                                                                      با محبت آشنا كن

ترك آن افسانه ها كن

                                      مهرباني را صدا كن

                                                              بي تو و من را رها كن

بر دو چشمان تو سوگند در تمام ملك هستي

اولين عشقم تو بودي

                                        آخرين عشقم تو هستي

سر زدي همچون ستاره در شب تنهايي من

                                                             همچو باران بهاري

تن كشيدي روزگاري

                             در حريم شوره زاري

در قلب سردم زد جوانه

                                  گلهاي خودروي ترانه

شيرين ترين افسانه ها

                                   پر شد زما در خانه ها

قصه هاي عاشقانه

                              مي ماند از ما اين ترانه

بر روي لبها جاودانه

                              در قحطيِ عشق و وفا

 از عشق ما باشد نشانه

                                  بعد ما در اين زمانه

به تو مي رسم يقين تا به سينه ام قلب عاشقي هست

در اين دشت بي كسي تا نشاني از شقايقي است

                                                                  ندانم كجا ، چگونه ولي روزي عاشقانه

                                                               گل عشق ما ز نو روي شاخه ها مي زند جوانه

به آنها كه مي شناسيم

                               سلامي بده دوباره

                                                        بگو با تو گفتم

                                                                              گردش فلك يار عاشقونه

بخند اي عزيز بومي

                          تو اي نازنين عاشق

بخند اي تو پاك و معصوم

                                    تو اي تا هميشه صادق

سلامي دوباره بايد به لبخند صبح فردا

بخند عاشقونه با من

                                كه خندد سپيده با من

بيا تا به حرمت عشق كلامي دوباره باشيم

در اين بهت شب گرفته بلوغ ستاره باشيم

به ويراني ام رسيدي

                                  بيا بساز از نو

از اين ، من را رها كن

                               كه شايد بميرم در تو

ديگه نكن گريه ما مال هم هستيم

ما رشته ي عمر و محكم به هم بستيم

ديگه نكن گريه چون روشن پيداست

ما مال هم باشيم اينده مال ماست

ديگه نكن گريه محتاج لبخندم

تا بخت بياد خونه در رو نمي بندم

در پشت تاريكي رنگ سحر پيداست

از آرزو امشب در قلب من غوغاست

تا اين خداي خوب چرخو مي گردونه

اين خونه ي عشقم بي تو نمي مونه

هر دو نه ، خوبِ خوب ، نه هر دو بد بوديم

رسم رفاقت را ما نا بلد بوديم

مست از جووني ها ف عاشق ولي وغرور

در امتحان خود ما هر دو رد بوديم

رد پاي عشق ديگر  ، در نگاه او نشسته

نقش من در بركه هاي چشم او ديگر شكسته

آنكه روزي عاشقانه

                      گرمي آغوش او تكيه گاه خستگي هام

ديدم آخر در نگاهش لحظه تلخ جدايي

                                                        رنگ مرگ آرزو را

سر به زانو مي گذارم تا نبينم رفتنش را

آه من در سينه ام باش تا نبيني رفتنش را

                                    از دو چشم من گريزان آن دو چشم پر گناهش

                                      مي گريزد تا نبيند مرگ عشقو در نگاهش

چشم من چون آيينه او

                             آن دو چشماني كه روزي

                                                  با نگاه عاشق من لحظه لحظه روبرو بود

ديدم و باور نكردم

                          چون غروبي سرد و سنگين

                                              اين چنين با من غريبه خالي از هر گفتگو بود

من نمي پرسم كه آمد ، زير و رو شو آشيانم؟

او نمي خواهد بگويد

                         من نمي خواهم بدانم

گر پشيمان هم بيايد من نمي خواهم بمانم !!!

مثِ فرصت ديدن واسه ي چشماي بستم

مثِ يه جاده خلوت پيش اين پاهاي خستم

مثِ خونِ توي رگهام هوس خنده به لبهام

مثِ وسوسه عشق تويِ بيداريِ رويام

روزو شب بامنه اون مثل يه همزاد

با لب بسته ي من مي كشه فرياد

گاهي ابره واسه بارون مثل آهو واسه سحرا

گاهي آروم مثل بركه گاهي سركش مثل دريا

گاهي من گريزون از ون گاهي اون گريزون از من

اون مثل فكر رهايي يا مثل شورِ يه آغاز

اون مثل عشق يه فرياد يا مثل شوق يه پرواز

تويِ بالِ هر پرنده توي خشم موج درياست

تو غرور سبز جنگل تويِ رعد آسمونهاست

جاي پاهاي تو رو ماسه ها مونده

                              حرم آفتاب زده جا پاتو سوزونده

موجاي خسته ميون گل نشستن

                             از راه دور اومدن خسته ي خستن

هنوز باور ندارم رفتنتو

                            دست خاك سرد سپردن تنتو

هنو باور ندارم ، هنو باور ندارم

                   تن تو فداي بي رحمي دريا شد و رفت

تن من تشنه يك قطره آب ارزوني خاك شد و رفت

                                         وسعت فاصلمون از اينجا تا عرش خداست

                                            تن ما تنها ترين تناي دنيا شد و رفت

مرغاي آبي واست چاووشي خوندن

تا ملائك با گلا رو تو پوشوندن

                                          سينه زن دسته به دسته

                                           نوحه سر دادن و بردنت رسوندن

اي ز كف رفته كه بود اول پر گشودنت

نمي تونه دلم عادت كنه با نبودنت

                                       من كه با اميد تو هنوز تو ساحل موندم

                                        نمي شه باور من دست عجل ربودنت

خدايا ببين اين دو چشم پر آبم

                                              ببين اين دو چشم نرفته به خوابم

در اين ظلمت شب در اين بيقراري

                                            نصيبم نكردي بجز آه و زاري

چرا سرنوشتم ز غم زاده اي

                                         چرا قلب عاشق به من داده اي

سخنهاي نا گفته ي من خدايا

                                پس اين سينه ي خسته تا كي بماند

خدايا صبوره دل را طبيبم

                                         چگونه نبيند ، چگونه نداند

چرا سرنوشتم ز غم زاده اي

                                         چرا قلب عاشق به من داده اي

تو با من سر مهربوني نداري

                                         تو با قلب رنجور من كينه داري

من از دست تو سر به مستي سپارم

                                           دگر طاقت اين همه غم ندارم

چرا سرنوشتم ز غم زاده اي

                                         چرا قلب عاشق به من داده اي

فكر رفتن و نموندن من يه عمري تو سرم بود

                                                                    فكر پرواز تو ابرا هميشه تو پرم بود

تا كه اومدي تو از راه قصه گفتي از يه دنيا

                                                                    زورقاش طلايي دست دختراش حنايي

نور آفتابش طلايي صداي آبش لالايي

                                                             پهلووناش همه رستم گل دشتاش همه مريم

زندگيو دادي برباد تو با شيريني حرفات

                                                               چشم بسته لب خسته اومدم به شهر دلها

ديدم اون بهشت موعود همه گلهاش كاغذي بود

                                                             گل باغش بد گموني بوي گلهاش پشيموني

تا كه رفتي چرا پُلا رو شكستي

                                                                        روي من درهاي باز و چرا بستي

كسي نيست باز كنه اين درهاي بسته

                                                                  زورق شكسته ام به گل نشسته

اي آمده با شعر

                        اي رفته با گريه

                                                 اي خط دلتنگي

                                                                              از بغز تا گريه

با من چه صبورانه سر كردي و ساختي

                                                اما چي بي حاصل دردامو نشناختي

تازندگي بوده قصه همين بوده

                                                پشت سر خورشيد شب در كمين بوده

ما هر دو بازيچه در بازي نيرنگ

                                                   قرباني يك بت سر تا به پا از سنگ

تو بت پرست اما من بت شكن بودم

                                              بايد كه بت مي مرد جايي كه من بودم

بت خانه شد اما محراب عشق من

                                              فرمان بت اين بود از عشق دل كردن

 اي آمده با شعر

                                  اي رفته با گريه

                                                              اي خط دلتنگي

                                                                                    از بغز تا گريه

بت را شكستم من بتخانه شد خالي

                                                    با خود تو را هم برد اين كوچ پوشالي

قرباني بت شد ايامن و پيوندم

                                                       من هم زجاي خويش بتخانه را كندم

اكنون نه بت مانده نه تو نه فردايي

                                                        اين بت شكن مانده با زخم تنهايي

اي كاش فرصتي بودحتي براي يك بار             

                                                  با تو نفس كشيدن مي شد دوباره تكرار

اي كاش مي شد امروز در چشم تو غزل خواند

                                                 بار ديگر تو را ديد نام تو را عشق خواند

اي كاش زندگي را از هم نمي گرفتيم

                                               از زنده مردن خويش ماتم نمي گرفتيم

هرگز نگو كه اين دلب تبعيد نا گزيراست

                                            ديروزمان كه مرده فردايمان چه دير اسنت

اي كاش مي شد امروز در چشم تو غزل خواند

                                              بار دگر تو را ديد نام تو را عشق خواند

با تو شدم من آباد دستان تو مرا ساخت

                                            مشكل به دستم آورد اما به هيچ مرا باخت

بس كن نزن تبر بر شاخه ام كه خسته ام

                                              اين زخم اولي بود يا زخم آخرين است

اي كاش زندگي رو از هم نمي گرفتيم

                                              از زنده مردن خويش ماتم نمي گرفتيم

اي كاش فرصتي بود ...

                                 حتي براي يك بار ...

كاش با انديشه هات بيگانه بودم                                      

                                              كاشكي ديوانه ي ديوانه بودم

كاشكي در رندي اين مرد رندان                                          

                                            چاره گر با چاره اي رندانه بودم

          كاشكي ديوانه بودم تا دلم غمگين نمي شد

          يا چنين بر دوش صبرم بار غم سنگين نمي شد

من جهاني مي پسندم

                                                       خالي از هر نا روايي

دوست دارم زندگي را

                                                     با صفاي بي ريايي

       كاشكي ديوانه بودم تا دلم غمگين نمي شد

       يا چنين بر دوش صبرم بار غم سنگين نمي شد

اي زمين خشك و تشنه             اي كه در تو ريشه دارم

اي همه دارو ندارم                    از غم تو سوگوارم

خاك تنها و صبورم                 با تو اما ماندگارم

لحظه هاي انتظارو                 چون نفسهام مي شمارم

يه روز اينجا باغي بود             شب كه بود چراغي بود

اما همين كه شب شكست

حس درد سبز عشقي
با يه دريا پر از اميد
حرمت نجابتت رو
ميشه تا خود خدا ديد
با يه دريا پر از احساس
منم اون هميشه با تو
گرميه قلبم و دستام
پيشكش تنهائيه تو

من تو جرات مرگيم
توي لحظه هاي آخر
ميشه تا مرز تن عشق
برسيم مثل يه مادر
من و تو فرصت پروازه همه پرنده هاييم
واسه تا ابد رهايي
ما دو بال آشناييم

ميدونم كه ما اسيريم
تا كه همصدا نخونيم
غربت ترانه ها رو
توي اين قفس مي مونيم
اگه تا سپيده صبح
برسه فصل اقاقي
ميتونيم با لمس اين عشق
بشكنيم غرور ياغي

من تو جرات مرگيم
توي لحظه هاي آخر
ميشه تا مرز تن عشق
برسيم مثل يه مادر
من و تو فرصت پروازه همه پرنده هاييم
واسه تا ابد رهايي
ما دو بال آشناييم

حس داشتنت يه عمر بود

                                        عمر يك لحظه كوتاه

                                           عمر كوتاه يه لبخند

                                            فرصت يك نفس و آه

اگه صد سال تو رو داشتم

                                               برام انگار يه نفس بود

با تو آسمونو داشتم

                                          اگه خونم يه قفس بود

لحظه هاي موندن تو

                                        اگه زود بود يا اگه دير

معني يه لحظه مي داد

                                         لحظه عبور يك تير

بودنت شروع يك زخم

                                              از عبور لحظه ها بود

زخم دوست داشتني من

                                              واسه مرگ بي صدا بود

حس از دست دادن تو

                                               حس از دست رفتنم بود

لحظه سوزش اين زخم

                                    سردي مرگ تو تنم بود

وقتِ خوبِ داشتن تو

                                هر چي بود ، زياد يا كم بود

عمر من بود كه تموم شد

                                          يه نفس بود و يه دم بود

عمر من بود كه تموم شد

                                     يه نفس بود و يه دم بود

خسته و دربدر شهر غمم

شبم از هر چي شبه سياه تره

زندگي زندون سرد كينه هاس

رو دلم زخم هزار تا خنجره

چي مي شد اون دستاي كوچيكو گرم

رو سرم دست نوازش مي كشيد

بستر سرد و تنهاي من و

بوسه ي گرمي به آتش مي كشيد

چي مي شد تو خونه ي كوچيك من

غنچه هاي گل غم وا نمي شد

چي مي شد هيچ كسي تنهام نميذاشت

جز خدا هيچ كسي تنها نمي شد

من همنوز دربه در شهر غمم

شبم از هر چي شبه سياه تره

همه ما وارثيم وارث

همه ما وارثيم وارث عذاب عشق

سهم اونكس بيشتره كه شده خراب عشق

سوختن و فرياد زدن

اينه رمز و راز عشق

وقت از خود مردنه لحظه ي آغاز عشق

واسه اين صداي ني موندني ترين شده

كه به لطف زهر عشق خنجرش خونيني شده

همه ما وارثيم وارث عذاب عشق

سهم اونكس بيشتره كه شده خراب عشق

سهم من گلوي زخميه منه

يه صدا واسه هميشه خوندنه

كوله بار سهم من رو شونمه

كوله باري كه پر از شكستنه

گرميه مِي عشقو تكرار مي كنه

ناله ي نِي عشقو فرياد مي زنه

گريه ي مستي و زجه هاي نِي

جوهر تمام شعراي منه

سلام اي كهنه عشق من كه ياد تو چه پا برجاست

سلام بر روي ماه تو عزيز دل سلام از ماست

چه رؤياي كوتاهي دعاي هر سحرگاهي

شدم خواب عشقت چون مرا اينگونه مي خواهي

من آن خواموش خواموشم كه با شادي نمي جوشم

ندارم هيچ گناهي جز كه از تو چشم نمي پوشم

تو هم شكل آوازي شكوه اوج پروازي

نداري هيچ گناهي جز كه بر من دل نمي بازي

مرا ديوانه مي خواهي ز خود بيگانه مي خواهي

مرا دلباخته چون مجنون ز من افسانه مي خواهي

شدم بيگانه با هستي زخود بيخود تر از مستي

نگاهم كن نگاهم كن شدم هر آنچه مي خواستي

سلام اي كهنه عشق من كه ياد تو چه پا برجاست

سلام بر روي ماه تو عزيز دل سلام از ماست

بكش دل را شهامت كن مرا از غصه راحت كن

شدم انگشت نماي خلق مرا تو درس عبرت كن

بكن حرف مرا باور نيابي از من عاشق تر

نمي ترسم من ار اقرار گذشت آب از سرم ديگر

  RSS